सुमनको सङ्घर्षगाथा: दुर्घटनापछिको कृषि क्रान्ति र सफलताको उडान
गोरखा
२०७५ साल कार्तिक १५ गतेको त्यो साँझ सुमनको जीवनमा कालो बादल बनेर आयो। माछापालन व्यवसाय अवलोकन गरेर चितवनबाट गोर्खा फर्किने क्रममा रामनगरमा उनको मोटरसाइकल एउटा ट्रकसँग ठोक्किन पुग्यो। त्यो दुर्घटना सामान्य थिएन; त्यो जीवन र मृत्युबीचको संघर्ष थियो। पाँच दिनसम्म अचेत अवस्थामा आईसीयूको बेडमा छटपटाएपछि जब उनको होस खुल्यो, उनले आफूलाई मेसिनहरूको आवाज र अपरिचित अनुहारहरूले घेरिएको पाए। टाउको, हात र खुट्टामा गम्भी र चोट लागेको यथार्थले उनलाई स्तब्ध बनायो। चिकित्सकहरूको अथक प्रयास र कैयौं शल्यक्रियापछि उनको जीवन त बच्यो, तर शारीरिक रूपमा उनी पहिलेका सुमन रहेनन्।
अस्पतालको आईसीयूबाट सुरु भएको उनको कठिन संघर्षले घर फर्कन तीन महिना लगायो। तर, घरको ओछ्यान पनि उनका लागि अर्को परीक्षास्थल बन्यो। दुई वर्षसम्म पूर्ण बेड रेस्ट, शरीरभित्र राखिएका प्लेटहरू झिक्न पुनः शल्यक्रिया – यी सबै पीडादायी अनुभवहरूले उनलाई शारीरिक र मानसिक रूपमा कमजोर बनाउँदै थियो। दुर्घटनाअघि हिमालका अग्ला चुचुरा र कठिन पदमार्गहरूमा पर्यटकलाई डोर्याउने, पोटरदेखि गाइडसम्मको सफल यात्रा तय गरेका सुमनका लागि ट्रेकिङ अब एउटा सपना मात्र बन्यो। कोरोना महामारीले थलिएको पर्यटन व्यवसाय र आफ्नै शरीरले साथ नदिने भएपछि गह्रुँगो मनले उनले आफ्नो प्यारो पेशालाई बिदा दिए।
तर, सुमनको मनमा हार मान्ने शब्द थिएन। शारीरिक कमजोरीका बाबजुद, ०७६/०७७ तिर बुढीगण्डकी जलविद्युत् आयोजनाले गाउँलेलाई विस्थापित गरिरहेको समयमा, उनले आफ्नै डुबानमा नपरेको जमिनमा सुनौलो भविष्य देखे। कृषिमा पहिलेदेखि नै मेहनती बुबाको पदचाप र परिवारले पाल्दै आएका केही भैंसीले उनलाई नयाँ बाटो देखाए। उनले परम्परागत भैंसी गोठलाई आधुनिक स्वरूप दिए, २० वटा माउ भैंसी अट्ने फराकिलो र व्यवस्थित गोठ निर्माण गरे। बुटवलबाट उन्नत जातका मुरा भैंसी ल्याएर २०७७ फाल्गुनमा “श्री कृष्ण कृषि तथा भैंसी फार्म” विधिवत रूपमा दर्ता भयो। सुरुमा १८ वटासम्म माउ भैंसीबाट उत्पादित दूध र घिउले गोर्खा बजार र मनकामना मन्दिर परिसरमा आफ्नो पहिचान बनाउन थाल्यो, र सुमनको व्यवसायले गति लियो।
भैंसीपालनले आत्मविश्वास बढाएपछि सुमनको यात्रा अर्को सफलतातिर मोडियो – माहुरीपालन। २०७८ सालतिर नै गाउँका भाइहरूले रुखको टोड्काबाट सुगाको बच्चा निकाल्दा माहुरी भेटेको किस्साले उनको मनमा महको गुलियो आशा जगाएको थियो। सुरुमा माहुरीको डंकसँग डराउने सुमन आज ८६ घारका मालिक बनेका छन्। जङ्गलबाट खोजेर ल्याएको केवल एक घार परम्परागत मुढे घारबाट सुरु भएको उनको यो यात्रा अथक लगाव र सिकाइको परिणाम हो। विभिन्न तालिम लिएर व्यवस्थित रूपमा अघि बढाएको यो व्यवसायबाट उत्पादित महले राम्रो आम्दानी दिन थालेपछि २०७९ मा उनले यसलाई थप विस्तार गरे। आज उनी केवल एक सफल माहुरीपालक मात्र होइनन्, आफ्नो अनुभव र सीप गाउँपालिका, नगरपालिका, विभिन्न संघसंस्था, समूह, सहकारी र कृषकहरूलाई तालिम र अनुदानमा माहुरी वितरण गर्दै बाँडिरहेका छन्।
सुमन खड्काको यो सफलताको कथामा सरकारी अनुदानको कुनै अंश छैन; यो उनको आफ्नै पौरख, लगनशीलता र अटुट संकल्पको प्रतिफल हो। “बजार राम्रै छ,” उनी आत्मविश्वासका साथ भन्छन्, “इच्छाशक्ति र मेहनत भए स्वदेशमै धेरै गर्न सकिन्छ।”
सुमन खड्काको जीवनगाथाले प्रमाणित गर्छ कि जीवनमा जस्तोसुकै आँधीबेहरी आए पनि, यदि भित्रबाट उठ्ने साहस र सकारात्मक दृष्टिकोण छ भने, भग्नावशेषबाट पनि सुन्दर संसार निर्माण गर्न सकिन्छ। उनको संघर्ष र सफलता आज अनगिन्ती युवाहरूका लागि प्रेरणाको ज्योति बनेको छ, जसले जीवनको कुनै पनि कठिन मोडबाट उठेर नयाँ क्षितिज छुन सकिन्छ भन्ने अमूल्य सन्देश प्रवाह गरिरहेको छ।